Een echte traktatie, zeker wanneer hij volop glanst

Passie voor glans | Detailing

PEEKAA

“Pap, wat is Peekaa?” vroegen mijn jongens mij ooit. Ik legde uit dat we vroeger geen auto’s hadden, maar paarden, die bijvoorbeeld een tram trokken. Vervolgens vertelde ik dat toen de stoommachine kwam, het vermogen daarvan vergeleken werd met het arbeidsvermogen van zo’n dier. Met andere woorden, pk, paardenkracht. Na samen even googelen kwamen we er achter dat deze qua waarde gelijk ligt aan de Duitse Pferdestärke (PS), terwijl de horsepower (HP) in Engeland een pietsie groter is. Er bestaat al vele decennia een andere, moderne term kilowatt, uit het SI-eenhedenstelsel. Grappig eigenlijk als je er bij stilstaat dat we in de volksmond nog steeds zo’n sterk verouderde term gebruiken.

Nu ik toch over peekaa vertel, wil ik u graag waarschuwen voor de formidabele kracht van paardentanden. Paarden zijn namelijk tuk op autolak, die voor hen als een echte traktatie geldt, zeker wanneer hij volop glanst. Ze vinden het heerlijk om eraan te knagen en zien het als één groot koekblik. Het schijnt ze bovendien goed te bekomen, want er zijn nog geen paarden ziek gemeld in de media wegens het eten van autolak.

Metallic spant de kroon qua aantrekkingskracht, een fenomeen dat boswachters al langer kennen. Het grote publiek nog niet, maar dat krijgt tegenwoordig een seintje via een speciaal ontworpen waarschuwingsbord bij natuurgebieden. Als ik landelijk gebied in trek zet ik mijn auto, die natuurlijk nog meer glanst dan de meeste andere, zo veilig mogelijk neer en zodra ik in de omgeving een paard zie, spreek ik het even aan: “Snoep verstandig, jongen. Eet een appel.” Uit voorzorg geef ik er eentje, want met paardenkracht valt niet te spotten.  

( Column #14 | Volvodrive Magazine | nr. 56 / 2020 )