HET EINDE

Ik had zojuist van een klant een lekkere plak chocolade gekregen. Zo eentje met het stadsfront van Kampen gegoten in chocolade. Van chocolaterie De Swaen. Jammie. Van chocolade ga ik zingen! Waarom ik die reep kreeg? Geen idee eigenlijk. Vergeten te vragen. Ik trakteer wel steevast op een gezellige anekdote over Kampen. Misschien was dit een soort tegenactie. “Mooi zo, lekker voor bij de koffie thuis vanavond”, bedacht ik toen de klant weg was. Als ik nu alvast een klein stukje in mijn wang schoof, kon ik straks tijdens het polijsten lekker lang de chocolade blijven proeven. Ik brak een stukje Bovenkerk af. Tenminste, dat was de bedoeling, maar daar moest ik écht wat kracht voor zetten. Een klein stukje afbreken, dat ging niet zomaar. De reep was zo stevig dat hop, een flink stuk van de Bovenkerk afbrak. Nou ja, geen probleem natuurlijk. Ik schoof het stuk naar binnen. Lekker romig. Nog maar een klein stukje. Nee, hetzelfde verhaal, een klein stukje afbreken, dat ging echt niet. Nou vooruit, nog maar een groot stuk. Voor ik het wist had ik om tien uur ’s ochtends al een flink stuk stadsfront achter mijn kiezen. Ik moest nog beginnen met polijsten.

Nadat ik de hele middag lekker aan het werk was geweest, blikte ik naar mijn bureau en naar het resterende stadsfront dat nog in het plastic doosje op een gouden stukje karton lag. “Lekker bezig Marinus!”, dacht ik. Van het hele stadsfront was alleen het middengedeelte met de stadsbrug nog over. Ik keek op de klok. Bijna tijd om naar huis te gaan. Er was te weinig chocolade over om thuis bij de koffie te delen. Ik keek naar de stadsbrug. De stadsbrug lag er enigszins hulpeloos bij. Ach, en thuis wist niemand zelfs van het bestaan van deze plak chocolade af. “Ik haal binnenkort voor thuis een lekker tasje chocolade”, besloot ik een beetje schuldbewust. Ik brak het resterende stuk in tweeën en stopte snel in iedere wang een stuk. Hap, slik weg, stadsbrug. Het einde!

(Stadscolumn #32 | 31 juli 2021)

OVER DE AUTEUR

Marinus Brouwer streeft in zijn werkplaats aan de Installatieweg naar absolute perfectie, maar tegen de verleiding van echte Kamper chocolade is hij niet altijd bestand. Sinds de start van Passie voor Glans in 2014 is hij een bekend gezicht in de autowereld. Als import-Kampenaar die inmiddels precies weet wat “Wöör bi’j d’r ene van?” betekent, uutprakkezeert Marinus regelmatig over de kleine en grote geneugten van de stad. Of hij nu een auto polijst tot hoogglans of geniet van een stukje Bovenkerk van chocolade; Marinus doet alles met overgave en een knipoog.