WAAROM PRECISIE DE KERN IS VAN VAKMANSCHAP In mijn vorige column hanteerde ik de maatstaf van de Volvo 850 T-5R. Dit is een icoon van technische perfectie waarin elk detail telt. Ik hield toen een pleidooi voor de zorgvuldige communicatie, omdat dit nooit een bijzaak mag zijn. Wie de precisie laat varen, verliest uiteindelijk de
In de wereld van detailing en techniek is er geen ruimte voor de “natte vinger”. Een kras die je over het hoofd ziet of een typeaanduiding die net niet klopt; het is het verschil tussen een icoon en een wrak. In deze column reflecteert Marinus op de waarde van precisie in onze communicatie. In een
KINDERFIETSDOKTER In mijn werk zie ik hoe belangrijk onderhoud is, maar onlangs leerde ik een bijzondere nieuwe ‘collega’ kennen: de Kinderfietsdokter. Een prachtig initiatief waarbij rijdend speelmateriaal op scholen veilig wordt gehouden door reparatie en controle. Het raakt precies de kern van wat ik bij Passie voor Glans ook nastreef: doen met wat je hebt
BIJ BROUWER IN DE BROUWERIJ Eens in de zoveel tijd gooi ik de deuren van mijn werkplaats aan de Installatieweg wagenwijd open voor een workshop. Een kijkje in de keuken bij Passie voor Glans, waarbij autoliefhebbers zelf de kneepjes van het detailingvak leren. De belangstelling is altijd hartverwarmend: de aanmeldingen stroomden binnen nog voordat de
AARDAPPELSUCCES Onze oudste zoon werd achttien en mocht direct op voor zijn rijbewijs. Na slechts een paar lessen in de Audi A1 van rijschoolhouder William, kwam er plotseling een plekje vrij voor het examen. “Doen!”, zei ik vol vertrouwen. Maar terwijl ik dacht aan aandacht en focus, dacht mijn zoon aan… een aardappel. Op de
PIETJE Zaterdagmorgen, net voor achten. Ik zit in de diepzwarte kappersstoel bij Lorist in de Gasthuisstraat. “Het onkruid mag weg,” zeg ik tegen de jongedame die me knipt. Al bijna dertig jaar is dit mijn vaste adres. Ik ben een ‘Pietje Precies’; in mijn werk let ik op elk detail van de autolak, en bij
VERJAARDAGSCADEAU Als zzp’er ken ik het fenomeen: wekenlang doorbeuken zonder vrije dag. Van een trouwauto klaarmaken in Kampen tot opdrachten in het uiterste noorden en zuiden, gecombineerd met zorg voor dierbaren. Mijn lichaam floot me terug en toen mijn verjaardag naderde, had ik maar één wens: rust. Mijn zoons wisten niet goed wat ze met
CHILLEN Het was hartje zomer en we zaten heerlijk in de tuin te chillen. Ineens liep er een klein, schattig muisje voorbij. “Kijk pap!” riep de jongste. Ik grapte nog dat we wel een muizendorp konden bouwen, zoals ik op Instagram had gezien. Maar aan het einde van de week verging het lachen ons: de
BOLLENLOL Afgelopen najaar dacht ik een briljante slag te slaan. Terwijl mijn vrouw en zoons van huis waren, plantte ik een enorme zak bloembollen in de tuin. Wit en geel moesten ze worden, een verrassing voor het voorjaar. Ik zag mezelf al helemaal zitten in de eerste lentezon, genietend van de verbaasde gezichten van mijn
TUINFILOSOFEN Na het aanleggen van ons nieuwe zonneterras en de vijver hadden mijn jongste zoon en ik wel wat rust verdiend. Lekker ‘chillen’ op de nieuwe tuinmeubelset met een goed glas fris en een schaal vol lekkere hapjes. We waanden ons echte tuinfilosofen. Tussen de blokjes kaas en plakjes worst door stelden we elkaar de
STORMCADEAUTJE Code geel was aangekondigd en ik nam geen enkel risico. Met spanbanden zette ik de schutting vast, tot groot vermaak van de buurman. Of het echt zou helpen tegen orkaankracht? Geen idee, maar ik wilde er alles aan gedaan hebben om te voorkomen dat mijn zelfbouwproject als de Toren van Pisa zou eindigen. Terwijl
VERLEIDING Rond de klok van elf stond ik voor de supermarkt, zoekend naar het boodschappenlijstje van mijn vrouw. Terwijl een groep scholieren lachend naar buiten kwam met tassen vol chips en frisdrank, dacht ik terug aan mijn eigen schooltijd: een trommeltje met boterhammen en een appel. De aanblik van al dat lekkers deed mijn maag