TUINFILOSOFEN

Regelmatig ben ik samen met onze jongste zoon bezig. Zo hebben we een zonneterras aangelegd en bijpassend tuinmeubilair geregeld. Een mooi groen tuingedeelte gemaakt en een vijver geplaatst. De vijver gevuld met waterplanten, drie goudvissen en één gele plastic eend. Al snel kwamen er kikkers. We hebben een net gespannen voor de onverlaat die een vis opvrat. Een brutale grote grijze reiger. Tussendoor kregen we nog bezoek van een gezin muizen, die we met veel moeite, zo muisvriendelijk mogelijk, weggejaagd hebben. Na alle werkzaamheden hadden wij wel wat rust verdiend. Lekker “chillen” op onze nieuwetuinmeubelset. Iets fris te drinken erbij. We maakten ook maar even een schaal met wat hapjes voor onszelf. Lekker stukje kaas, stukje worst. Heerlijk. Fijn dat mijn vrouw wat lekkers in huis gehaald had. Ze was boven nog even bezig. Andere zoon was aan het studeren.

Mooie vader-zoonmomenten waarbij we onszelf en elkaar vragen stellen. Over de maan, de zon, het heelal, over duiven. Ja, echt. Waarom ze daar zitten en niet hier. Of waarom ze hier zitten en niet daar. In welke plaats je terechtkomt als je een gat boort in de grond en doorgaat tot je aan de andere kant van de aarde uitkomt. We stelden echt de raarste en de gekste vragen aan elkaar en aan onszelf. Je kan het zo gek niet bedenken of we hadden een antwoord erop. Lol. Lekker woordgrappen maken, grollen en geinen. Kortom: we zijn twee echte tuinfilosofen aan het worden.

Mijn vrouw stak haar hoofd om de keukendeur naar buiten. “Ik wilde net aan de slag, vast wat voor te bereiden voor de ovenschotel voor morgen, maar de ingrediënten die ik vanochtend heb gehaald zijn uit de koelkast verdwenen”, zei ze. “Weten jullie daar misschien iets van?” Wij, tuinfilosofen, keken elkaar aan en probeerden niet schuldbewust te kijken naar de lege schaal die op de tuintafel stond.

Oeps. Dit was zo’n aparte vraag. Niet echt filosofisch. Hier hadden we nu even geen antwoord op. Er viel een stilte. Ik hield mijn adem in. “Ja, eh, mam, we hebben nu echt geen tijd voor vragen. We zijn even bezig met filosoferen”, zei de jongste zoon snel. “Aha”, zei mijn vrouw, waarmee ze bevestigde dat ze begreep hoe belangrijk filosoferen is. Ik zag haar blik over de tafel glijden, over de glazen heen en naar de lege schaal. Waarschijnlijk had ze wel een zwaar donkerbruin vermoeden wat er was gebeurd met de hoofdonderdelen van haar ovenschotel, maar ze zei niks en trok zich terug in de keuken om met wat potten en pannen te gaan rommelen.

Goede tuinfilosofen zijn zeldzaam. Die moet je niet storen met onbenulligheden. Zij begreep dat. Geweldig, wat een vrouw! De volgende dag zaten we aan tafel en zette ze een dampende ovenschotel op tafel. Heerlijk met aardappels en groen, uien en room en ei. Ze schepte voor ons allemaal op en we begonnen te eten. De schotel smaakte niet zo lekker als anders. Ik miste iets. De stukken salami en de gesmolten geraspte kaas. “Ik heb een vraag voor jullie filosofen”, zei ze. “Als je de worst en kaas eruit laat, is een ovenschotel dan nog een ovenschotel?”

(Stadscolumn #62 | 31 december 2023)

OVER DE AUTEUR

Achter de schermen van Passie voor Glans is Marinus Brouwer sinds 2014 de man die de standaard zet. Sinds 1995 geworteld in Kampen combineert hij vakmanschap met de menselijke maat. Hij weet dat echte kwaliteit begint bij focus en aandacht, of dat nu in de werkplaats is of tijdens een moment van bezonken tuinfilosofie.