STORMCADEAUTJE

Code geel was aangekondigd en ik nam geen enkel risico. Met spanbanden zette ik de schutting vast, tot groot vermaak van de buurman. Of het echt zou helpen tegen orkaankracht? Geen idee, maar ik wilde er alles aan gedaan hebben om te voorkomen dat mijn zelfbouwproject als de Toren van Pisa zou eindigen. Terwijl de regen tegen de ramen kletterde en de bomen in de tuin gevaarlijk heen en weer zwiepten, zaten wij warm en knus binnen. Onze jongens stonden voor het raam naar het natuurgeweld te kijken toen de jongste ineens iets ontdekte. Een donkere vlek op de schutting. In het schemerdonker zagen we het: een uil! Daar zat hij dan, een kanjer van een vogel, even uitrustend op de rand van de schutting. Misschien gaven die spanbanden hem onbewust net dat beetje extra zekerheid dat de zwiepende bomen hem niet konden bieden. Het was een prachtig gezicht. Na een paar minuten vloog hij weer verder de storm in, maar wij bleven met een bijzonder gevoel achter. Een mooier stormcadeautje hadden we ons niet kunnen wensen.

(Stadscolumn #61 | 30 november 2023)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.