In mijn werk als ondernemer draait alles om passie en focus. Maar ik leerde dat zorgen voor iemand wiens wereld kleiner wordt, om een heel andere precisie vraagt. Het is de kunst om zachtjes te landen in de realiteit van de ander, zonder je eigen zakelijke koers te verliezen. In deze column reflecteer ik op die bijzondere overgang: het moment waarop de zakelijke focus plaatsmaakt voor nabijheid en de nuchtere regelaar verandert in een vertrouwde, warme steun. Echte kwaliteit van leven zit niet in de glans van de buitenkant, maar in de waardigheid van de laatste weg die je samen bewandelt.
LANDEN IN DE REALITEIT
Zodra ik mijn smartphone scan, is de landing direct. Berichten van een tachtiger uit mijn naaste omgeving die volledig op mijn steun rekent. Geen familie, maar een markante schaduw, iemand die in mijn aanwezigheid en zakelijk succes de eigen rust en trots vindt. De zakelijke focus maakt meteen plaats voor actie. Ik ben de vertrouwenspersoon voor een dierbaar mens die zich spiegelt aan mijn koers en nu een wereld bewoont die steeds kleiner wordt. Ik help bij verhuizingen en medische trajecten; op papier heet dat zorg, maar in de praktijk is het een eervolle dagtaak die vraagt om de scherpte van een directiepost, uitgevoerd met een zacht hart.
Het is een voorrecht dat ik officieel als executeur ben aangewezen; een verantwoordelijkheid die ik met uiterste zorgvuldigheid draag. Het is een puzzel van verzekeringen en logistiek, waarbij de nuchtere regelaar nooit mag verslappen. Juist om de ander alle ruimte en rust te geven. De balans tussen ondernemerschap en deze laatste opdracht is soms een uitdaging, maar vaker een geschenk. De spraakverwarringen door een verkeerd verstaan woord waren goud waard. We sjeesden met de rolstoel door de gangen; als de slappe lach toesloeg, kwamen we niet meer bij. Juist die momenten van pure menselijkheid maken de zware dossiers vederlicht.
De wereld om ons heen draait snel. Toch kozen we altijd samen voor kwaliteit boven kwantiteit. Ik zie het beeld nog voor me: haren wapperend in de wind op de scootmobiel, genietend van een herwonnen vrijheid. Als de combinatie van werk en deze zorg mij even te veel werd, dacht ik aan die krachtige keuze: kiezen voor wat het leven écht de moeite waard maakt.
Op een warme zomerdag volgde de laatste tocht door de binnenstad. Urenlang de zon op het gezicht, een rit die voldaan eindigde in de rust van de vertrouwde omgeving. Tijdens ons allerlaatste moment samen beloofde ik: “Ik breng alles voor je in orde. Tot in het kleinste detail.” Als executeur voer ik nu die laatste regie; voor mij het ultieme bewijs van ons diepe, gedeelde vertrouwen. Voor deze allerlaatste rit was alleen het allermooiste goed genoeg. Een afscheid met de allure en liefde die deze dierbare verdient.
De cirkel is rond; alles is met juridische precisie en vooral met grote tederheid geregeld. Nu is het tijd om zelf weer even op adem te komen.
(Stadscolumn #69 | 31 augustus 2025)
HET TOEWIJDING-TWEELUIK | In mijn werk draait alles om precisie, maar de afgelopen tijd leer ik dat echte kwaliteit vooral zit in de waardigheid van de weg die je samen bewandelt. Diezelfde focus en zorg die ik in mijn vak leg, zet ik als executeur en afwikkelingsbewindvoerder in voor een markante schaduw die mij zeer dierbaar is. Van de warme nabijheid tot de integere, vertrouwelijke afwikkeling die nu volgt: ik voer de regie. Zakelijk waar het moet, met een hart waar het moet. De belofte blijft altijd dezelfde: “Ik breng alles voor je in orde. Tot in het kleinste detail.” Dit tweeluik weerspiegelt die overgang en de waarden die ik in al mijn werk nastreef. De nalatenschap is nu zorgvuldig omarmd door de wet; een koers die ik in alle discretie blijf behoeden. Want oprechte integriteit is de enige coating die écht standhoudt voor een zuivere nagedachtenis.
II: ‘DE ZUIVERE BASIS‘
III: ‘DE VOLTOOIING’
“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”
Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.