VEGAFIFTIES

Tijdens een rondje over de Oudestraat viel mijn oog op een aankondiging: de opening van Dolly’s Diner. Eindelijk een Amerikaans diner in Kampen! Direct trokken beelden van Grease, Happy Days en ronkende jukeboxen aan mijn geestesoog voorbij. Al jaren sta ik met mijn stand tussen glanzende Amerikaanse klassiekers: Lincolns, Mustangs en Buicks. Het valt me op dat de fifties-stijl ook in Kampen echt een levensstijl is geworden. Zo hebben we in onze stad dames die in volledige pin-upoutfit naar hun werk gaan en zelfs meedingen naar titels in de Benelux. Vintage en retro zijn hipper dan ooit, van kleding tot mintgroene huishoudelijke apparatuur. Dolly’s Diner brengt die iconische sfeer naar de Oudestraat, maar wel met een moderne insteek: het is volledig veganistisch. “Vegafifties” dus! Ik zie mezelf al zitten met een vegaburger en een milkshake. Hoewel ik zelf niet uit de jaren vijftig stam, ben ik met enige trots inmiddels wel bijna “vintage” te noemen. Tijd om het leren nozemjasje uit de kast te trekken en de tijdmachine in te stappen.

(Stadscolumn #7 | 10 juni 2020)

Update: Inmiddels heeft Dolly’s Diner helaas haar deuren gesloten, maar de herinnering aan de “Vegafifties” in de Oudestraat blijft bestaan.

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.