WEG INTIMITEITEN

Sinds 2017 doorbrak de #metoo-beweging de stilte rondom ongewenste intimiteiten. Hoewel die verhalen vaak schrijnend zijn, wil ik het vandaag hebben over een andere vorm van grensoverschrijdend gedrag: ongewenste intimiteiten in het verkeer. Denk aan de Mini Clubman die in de parkeergarage gesandwiched wordt tussen twee schurende buren, of de beruchte bumperklever op de snelweg.

We kennen het beeld allemaal: een auto die zo strak geparkeerd staat dat de eigenaar alleen nog via de achterklep naar binnen kan om op zondag naar opa en oma te rijden. Het is een gebrek aan respect voor andermans eigendom en lak. Maar nog erger is de intimiteit van de bumperklever tijdens het rijden. Waarom zou je je zo opdringen aan je voorganger? In een klein land als Nederland levert die haast je nauwelijks tijdwinst op, maar wel een levensgevaarlijke situatie.

Kop-staartbotsingen zijn het directe gevolg van dit gedrag. Een kleine remactie van de voorganger is voor een klever vaak al fataal. Mijn advies voor hardnekkige klevers? Rijbewijs direct afnemen en een jaar verplicht in een scootmobiel laten rijden. Combineer dat met een intensieve cursus mindfulness en een isoleercel met zware zenmeditatie. Misschien moeten we het Verkeerspark Assen nieuw leven inblazen, zodat deze bestuurders op een veilige plek weer leren wat ‘afstand houden’ werkelijk betekent. Weg met die ongewenste intimiteiten op het asfalt!

(Stadscolumn #40 | 31 maart 2022)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.