VERJAARDAGSCADEAU

Als zzp’er ken ik het fenomeen: wekenlang doorbeuken zonder vrije dag. Van een trouwauto klaarmaken in Kampen tot opdrachten in het uiterste noorden en zuiden, gecombineerd met zorg voor dierbaren. Mijn lichaam floot me terug en toen mijn verjaardag naderde, had ik maar één wens: rust. Mijn zoons wisten niet goed wat ze met die wens aan moesten. “Rust kun je toch niet geven?” Terwijl ik op locatie werkte, brainstormden ze er lustig op los. De lijst met potentiële cadeaus was even creatief als lachwekkend: een stilteweekend in een klooster, een cd met vogelgeluiden, een retourtje naar de A. Vogeltuin of zelfs een nachtje kamperen in een pop-uptent naast onze eigen vijver. Uiteindelijk bleek de oplossing simpeler én smakelijker. Geen mindfulnesscursus of noise-cancelling hoofdtelefoons, maar een goed glas speciaalbier van mijn vrouw en oudste zoon, en een zakje snoep van de jongste. Geen fratsen, geen druk feest, maar gewoon een middag in mijn eigen tuin. Een betere manier om de batterij op te laden na een drukke periode van detailing en zorg had ik me niet kunnen wensen. Soms is ‘niets’ precies het juiste cadeau.

(Stadscolumn #65 | 30 september 2024)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.