JACHTINSTINCT

Al sinds de prehistorie jagen mannen; dat zit nu eenmaal in onze genen. Toen onze jongste zoon en ik tijdens een wandeling door Kampen dwaalden om in beweging te blijven, werd onverwachts ons eigen jachtinstinct gewekt. Wat begon als een blokje om, eindigde in een fanatieke zoektocht naar Kamper wildleven. Onze jongste heeft een scherpe adelaarsblik. Van wie zou hij dat toch hebben? Hij grinnikte en wees naar een raam waar een knuffelbeer in een schier onmogelijke positie tegen het glas gedrukt zat. Hoewel hij met zijn tien jaar eigenlijk “te oud” is voor knuffels, was het hek van de dam. Het spotten begon met die ene maffe beer, maar al snel zagen we er overal meer: verlegen beren, stapels beren en zelfs husky’s, panda’s en apen.

Wat begon als niksen, werd een ware competitie. We legden onze vangst vast met de camera. Schieten met losse flodders op een geheugenkaartje. Hoewel de berenjacht-routes via Google Maps eigenlijk voor jonge kinderen bedoeld waren, gingen we er volledig in op. We liepen veel langer dan gepland en de volgende dag werden we herinnerd aan onze expeditie door flinke jachtspierpijn. We zijn dan misschien geen topsporters, maar als je jachtinstinct spreekt, dan moet je dat gewoon volgen.

(Stadscolumn #8 | 24 juni 2020)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.