AARDAPPELSUCCES

Onze oudste zoon werd achttien en mocht direct op voor zijn rijbewijs. Na slechts een paar lessen in de Audi A1 van rijschoolhouder William, kwam er plotseling een plekje vrij voor het examen. “Doen!”, zei ik vol vertrouwen. Maar terwijl ik dacht aan aandacht en focus, dacht mijn zoon aan… een aardappel. Op de ochtend van het examen trof ik hem rommelend in de aardappelzak aan. “Ik heb een aardappel nodig voor het afrijden, pap.” Blijkbaar was er in de vriendengroep een legende ontstaan: wie een aardappel in zijn zak heeft tijdens het CBR-examen, slaagt glansrijk. Of het nu een Bintje, Eigenheimer of Opperdoezer is, maakt niet uit; als het maar een aardappel is.

De tactiek werkte. Het verlossende appje kwam: “Maak de oprit maar vrij voor het fotomoment!” Met een enorme “geslaagdheidsgrijns” kwam hij aanrijden. Volgens de examinator reed hij met rust en aandacht, maar wij wisten wel beter: die aardappel in zijn broekzak had zijn werk gedaan. We hebben de mascotte die avond maar gewoon opgegeten, zo deelde het hele gezin in het succes. Ik ben niet bijgelovig, maar de volgende keer dat ik een spannende opdracht heb, overweeg ik toch een Bintje mee te nemen. Gewoon, als geintje natuurlijk.

(Stadscolumn #67 | 31 maart 2025)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.