Met autopoetsen ga je een winterdepressie constructief te lijf

VAN A NAAR B

Steeds vaker zie ik hardlopers langs de weg. Ze zijn er altijd al geweest, maar nu lijkt het een beetje een modeverschijnsel. Vroeger zag je het vooral professionals doen, tegenwoordig begint iedereen eraan. Niet alleen jonge stalpaarden, maar ook mensen in allerlei vormen en maten. Als je maar goed en gedegen traint. De één hobbelt als een shetlander-minipaard. De ander heeft de gang van een arabier, weer een ander rent als een deelnemer aan een concours hippique en soms zie ik meer de gang van een Belgische knol. Geinig is het al die loopjes te bekijken. Soms trekt er een hele kudde voorbij. Dat is misschien wel een stuk gezelliger.

Regelmatig hoor of lees ik dat hardlopen een goed medicijn kan vormen tegen een (winter)depressie. Ik heb er gelukkig geen last van, maar dat het goed is, geloof ik meteen. Niks voor mij, trouwens. Hardlopen is gewoon niet voor iedereen weggelegd. Een chronisch slenteraar, zo noem ik mezelf. Ik dacht eens na.

Er zijn vast een hoop mensen die meer van de zomer dan van de winter houden en die in de kou niet direct staan te springen om te gaan rennen. Dan zeg ik op mijn beurt: “Waarom zou je hardlopen als je ook kunt poetsen?” Al dat trainen ergens naartoe is helemaal niet nodig. Je kunt ook fit blijven en ter plekke calorieën verbranden. Met autopoetsen bijvoorbeeld ga je een winterdepressie constructief te lijf. Sta vroeg op, drink een kop koffie of thee, hijs je in een passend pakje (misschien lanceer ik een leuke detailing-kleding-lijn) en begin. Als het niet werkt tegen de winterdepressie heb je in ieder geval je auto winterklaar. Dat is mooi. Je hoeft in ieder geval niet in de kou te gaan hardlopen om van A naar B te komen.

( Column #29 | Volvodrive Magazine | nr. 71 / 2023 )