VERLEIDING

Rond de klok van elf stond ik voor de supermarkt, zoekend naar het boodschappenlijstje van mijn vrouw. Terwijl een groep scholieren lachend naar buiten kwam met tassen vol chips en frisdrank, dacht ik terug aan mijn eigen schooltijd: een trommeltje met boterhammen en een appel. De aanblik van al dat lekkers deed mijn maag direct knorren. Binnen, met mijn karretje vol boodschappen, belandde ik voor het vak met gekoelde frisdranken. De verleiding was groot: een ijskoud flesje Coca-Cola. Ik had het flesje al in mijn handen toen ik de stem van mijn vrouw in mijn achterhoofd hoorde: “Marinus, we hadden toch een afspraak over frisdrank?” Als gezin proberen we namelijk bewuster en gezonder te eten.

Ik probeerde wanhopig een reden te verzinnen. Een verjaardag? Die hadden we net allemaal gehad. Een voltooid glascoating-project? Een nieuwe voorruit in de Volvo? Niets was ‘speciaal’ genoeg om de huisregels te breken zonder schuldgevoel. Zelfs het idee om stiekem een flesje mee te snaaien verwierp ik; ik ben een open boek en zou thuis onmiddellijk door de mand vallen. Met een zucht zette ik de cola terug en koos ik voor een flesje water. Buiten nam ik een slok van het koude water en bedacht me dat dit met dit weer eigenlijk veel beter was. Soms moet je jezelf een complimentje geven. Niemand zag de innerlijke strijd bij de kassa, maar ik heb de verleiding weerstaan!

(Stadscolumn #60 | 31 oktober 2023)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.