KAMPER SCHATTEN

Voor zijn verjaardag had mijn jongste zoon een bijzonder verzoek: een vismagneet. In mijn hoofd zag ik direct het papieren hengelspelletje van vroeger bij opa en oma voor me, maar anno nu blijkt magneetvissen een stuk avontuurlijker. Gewapend met een krachtige magneet trekt hij nu door Kampen op zoek naar verborgen schatten in de IJssel en de grachten. Blijkbaar heeft hij toch mijn jagersverzamelaarsgen geërfd, want de spanning van het ‘wat hangt er nu weer aan de magneet’ is verslavend. Vanachter de zijlijn keek ik toe hoe hij met zijn vriendjes in rap tempo items naar boven hengelde. Het is niet alleen spannend, maar ook leerzaam; de jongens duiken direct het internet op om de dagwaarde van het oud ijzer en de gevonden objecten te bepalen. Een mooie les in economie en archeologie tegelijk. Inmiddels begint onze achtertuin aardig op een dependance van de schroothoop te lijken. Er staat een step, diverse fietsen en een indrukwekkende stapel oud metaal. Hoewel ik blij ben met zijn enthousiasme voor deze Kamper schatten, hoop ik stiekem dat hij voor zijn volgende verjaardag niet óók nog een metaaldetector vraagt. Voorlopig hebben we aan deze ‘onderwater-detailing’ meer dan genoeg!

(Stadscolumn #46 | 31 augustus 2022)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.