EENDAGSBEL
De fiets van onze jongste zoon was niks meer. Daar viel niet meer mee te fietsen. Het verhaal van onze zoon waardoor de fiets vanzelf stuk was gegaan, klopte niet helemaal. Na een beetje doorvragen, bleek dat er toch wat te onbedachtzaam met de fiets was omgesprongen. De consequentie was dat hij het een poosje zonder fiets heeft moeten stellen. Enfin, een tijdje geleden heb ik een nieuwe fiets voor hem op de kop getikt. Nou ja, niet nieuw nieuw, maar een tweedehandsje via Marktplaats. Nieuwe spullen zijn helaas niet aan hem besteed vanwege zijn onstuimig en ongebreideld enthousiasme. Ik hoop hartgrondig dat zijn onstuimigheid mettertijd bijtrekt. Er zat nog geen mooi kistje voorop de fiets en ook nog geen bel. We togen hiervoor naar de stad. Het perfecte kistje konden we niet vinden maar onze zoon zocht een mooie kleine bel uit naar wens bij van Dijk Bikes aan de IJsselkade en ik zette thuis de bel uit voorzorg alvast extra stevig vast op de fiets. Na een kleine waarschuwingspreek van mij, gericht aan onze zoon toch vooral superzuinig met zijn nieuwe fiets om te gaan, ging hij er als een speer vandoor richting zijn matties met zijn nieuw bebelde fiets. Ik zwaaide hem uit. Een paar uurtjes later ging de schuttingdeur open. Vanuit de eetkamer waar ik aan tafel zat, zag ik onze zoon de fiets heel voorzichtig op de standaard parkeren. Tevreden dacht ik bij mezelf dat mijn “voorzichtigheidspreek” wel de juiste indruk had achter gelaten. Onze zoon kwam binnen, ging naast me staan en leunde tegen me aan. “Pap”, zei hij met een klein stemmetje “Ik kon er deze keer echt niks aan doen”. Ik draaide mijn hoofd opzij en keek hem aan, bang voor wat er komen ging. “We gingen voetballen, ging hij verder, op een veld langs de Rolklaver en ik had mijn fiets netjes geparkeerd vlakbij het doel. Toen schoot iemand de bal heel hard naar het doel. De bal kwam op de fiets. Toen viel de fiets om, bovenop de bel. De bel is stuk”, zei hij. Ik zuchtte inwendig. Hij stak zijn hand in zijn broekzak en peuterde stukje voor stukje wat kleine onderdeeltjes van de bel er uit en legde ze op tafel. “Maar ik heb alles meegenomen”, zei hij. “Dan kun je hem nog maken pap”. Ik keek naar de restjes bel die op tafel lagen. Een schroefje, een veertje, een metalen dopje en nog wat plastic stukjes. “Je vader kan heel veel jongen”, zei ik. “Maar dít kan ik niet meer maken.” Eén dag! Precies één dag heeft deze gloednieuwe bel op zoons fiets gezeten! Toen was de bel al stuk. Ik zuchtte. Toen dacht ik even terug aan hoe ik zelf vroeger was: onstuimig. “Tja”, dacht ik bij mezelf. Dit was dus een eendagsbel. De fiets was in ieder geval nog heel. Morgen zou ik wel kijken of ik een bel kon vinden die beter bestand zou zijn tegen de bruisende energie van een twaalfjarige Brouwer.
(Stadscolumn #53 | 31 maart 2023)
OVER DE AUTEUR
Marinus Brouwer kijkt verder waar anderen soms stoppen. Sinds de start van Passie voor Glans in 2014 is zijn werkplaats aan de Installatieweg het domein van absolute precisie. Autoliefhebbers uit het hele land weten dat Marinus geen genoegen neemt met half werk. Diezelfde onvermoeibare focus op de details zie je terug in zijn teksten. Een verhaal krijgt pas glans als de kern zuiver is, of het nu gaat om een gepolijste laklaag of de scherven van een eendagsbel.