EENDAGSBEL

De fiets van onze jongste zoon was aan vervanging toe. Na een periode zonder vervoer, de prijs voor iets te onstuimig gebruik van zijn vorige rijtuig, tikte ik een degelijk tweedehandsje op de kop via Marktplaats. We togen naar Van Dijk Bikes aan de IJsselkade voor de finishing touch: een mooie, nieuwe bel. Ik zette de bel thuis extra stevig vast en gaf mijn zoon een hartgrondige waarschuwingspreek: “Wees er superzuinig op!” Tevreden zag ik hem even later zijn fiets voorzichtig op de standaard parkeren. De preek had indruk gemaakt, dacht ik. Totdat hij met een klein stemmetje naast me kwam staan: “Pap, ik kon er deze keer écht niks aan doen…” Wat bleek? Tijdens een potje voetbal bij de Rolklaver fungeerde zijn keurig geparkeerde fiets als onbedoelde keeper. Een hard schot, een vallende fiets en… krak. Daar lagen de restjes op de keukentafel: een veertje, een schroefje en wat plastic snippers. “Dan kun je hem nog maken, toch pap?” Hoewel ik als detailer wonderen kan verrichten met lak, was deze ‘eendagsbel’ zelfs voor mij een verloren zaak. De zoektocht naar een onverwoestbaar exemplaar voor een twaalfjarige Brouwer kan weer beginnen!

(Stadscolumn #53 | 31 maart 2023)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.