THUISKOMEN

Onlangs reed ik na een lange detailopdracht in het zuiden van het land terug naar huis. In de verte zag ik ze al: de windmolens langs de N50, majestueus afsteken tegen het avondrood. Hoewel ze er pas sinds april 2021 staan, voelen ze voor mij inmiddels als een vertrouwd baken. Een teken dat ik bijna thuis ben. Deze keer besloot ik eens goed te letten op de namen die deze reuzen dragen. De eerste die ik passeerde was Faith (vertrouwen). Een mooie gedachte: het vertrouwen dat alles goedkomt, ook als de wind even tegenzit. Daarna volgden Hope en Peace. In een wereld waar het nieuws soms overweldigend kan zijn, is de hoop op vrede een noodzakelijk fundament om positief te blijven. De laatste molen doemt op: Love. Liefde is misschien wel de belangrijkste boodschap om over het Kamper landschap te verspreiden. Het rijtje is compleet: Faith, Hope, Peace en Love. Ze staan er pas een paar jaar, maar ze horen erbij alsof ze er altijd al zijn geweest. Zodra ik ze in mijn blikveld krijg, valt de drukte van de werkdag van me af. Ik ben in Kampen. Ik ben thuis.

(Stadscolumn #57 | 31 juli 2023)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.