EHBO

Een aantal jaren geleden volgde ik samen met mijn oudste zoon EHBO-lessen aan de Wilhelminalaan. Hoewel de pop na onze mond-op-mondbeademing nog even bewegingloos bleef liggen als daarvoor – we wijten het maar aan een te kruidige maaltijd – zijn we beiden cum laude geslaagd. Tegenwoordig pas ik mijn kennis graag toe op een heel ander dossier: de drukte tijdens Kerst in Oud Kampen. Iedereen die weleens bij Kerst in Oud Kampen (KIOK) is geweest, kent het wel: de schuifelende massa waar je over de koppen kunt lopen. Ooit heb ik op dansles geprobeerd te leren schuifelen, maar ik ben er eerlijk gezegd niet voor gemaakt. Ik loop liever vrij rond.

Nu er wordt gesproken over tijdsloten als oplossing voor de drukte, vraag ik me af: wordt het festival daar niet een beetje te “geregisseerd” door? Als toerist wil je rustig ervaren, niet in hoog tempo ergens langsbanjeren omdat je tijdslot bijna afloopt. Wat mij betreft laten we die hekken en tijdsloten achterwege en vergroten we het gebied. En de entreegelden? Daar heb ik een alternatieve “EHBO-methode” voor bedacht: middeleeuwse struikrovers. We zetten ze bij alle toegangswegen van de stad. Zij “beroven” de bezoekers van de vastgestelde entreebijdrage en geven hen direct een stempel. Wie bij het verlaten van de stad geen “brandmerk” kan laten zien, wordt alsnog door de boefjes aangesproken. Misschien een wat verouderde stijl van eerste hulp bij evenementen, maar het past wel perfect bij de sfeer van de stad!

(Stadscolumn #5 | 13 mei 2020)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.