BEZORGD OM JE KIND

Onze jongste zoon heeft een passie: carspotten. Urenlang staat hij met zijn camera in de aanslag voor dat ene bijzondere exemplaar. Soms “vergeet” hij daardoor zelfs de tijd. Waar we voorheen mopperden als hij te laat was voor het eten, kijken mijn vrouw en ik daar nu heel anders naar. Een jaar geleden was de situatie namelijk zorgwekkend anders. Corona wordt vaak afgedaan als iets waar kinderen snel van herstellen, maar onze zoon was een uitzondering. Van een energieke jongen veranderde hij in een schaduw van zichzelf. De trap oplopen was al te veel, school was onmogelijk en hij had voortdurend rust nodig. Als ouders voel je je machteloos wanneer je kind letterlijk de adem en de energie mist om kind te zijn.

Inmiddels zijn we een half jaar verder. Dankzij de huisarts, school en de kinderfysiotherapeut klimt hij langzaam uit het dal. Zijn geest wil vaak sneller dan zijn lichaam, maar de passie voor zijn hobby is terug. Wanneer hij onlangs weer eens veel te laat de keuken binnenstapte, met vieze handen van het buiten zijn en een schuldbewuste blik, zeiden we niets. We keken elkaar alleen maar aan over de tafel. Want er is niets mooiers dan een zoon van twaalf die weer genoeg energie heeft om de tijd te vergeten.

(Stadscolumn #43 | 31 mei 2022)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.