BEZORGD OM JE KIND
Onze jongste zoon heeft er een leuke hobby bij. Spotten. Urenlang staat hij met zijn camera in de aanslag klaar om auto’s te spotten. Liefst hele bijzondere exemplaren. Als de foto ook nog goed gelukt is, gaat deze op zijn Instagramaccount. Soms “vergeet” hij daardoor thuis te komen voor het eten. Mijn vrouw en ik vinden het natuurlijk fijn dat hij zo’n interessante hobby heeft, maar te laat thuis komen voor het eten. Daar zijn we niet zo over te spreken. De laatste tijd kon onze jongste zoon echter wat minder tijd besteden aan deze hobby. Een half jaar geleden gooide corona roet in het eten. Waar in het nieuws gesproken wordt over het feit dat kinderen weinig last hebben en snel herstellen, was hij helaas een van die kinderen die niet snel herstelt. Hij kon niet meer goed ademen en had ineens een ontzettend slechte conditie. De trap op en af was al te veel en hij kon niet meer naar school. Als we samen beneden zaten, vroeg hij weer naar bed te mogen. Van een jongen die zoveel energie had, bleef ineens een heel slap dweiltje over. We hebben ons behoorlijk zorgen gemaakt. We zijn nu een half jaar verder en met hulp van de huisarts, school en de kinderfysiotherapeute gaat de opbouw van zijn conditie en ademhaling weer gestaag de goede kant op. Hij draagt regelmatig een koptelefoon of hij trekt zich terug als een ruimte te vol is en als er te veel geluiden of prikkels zijn. De laatste tijd zie ik hem weer enthousiast zijn hobby oppakken. Het is heel fijn dat hij belangstelling kan hebben voor dingen en weer energie heeft om ze te bedenken. In feite moeten we hem zelfs afremmen. Waar zijn geest van alles bedenkt en wil, kan zijn lichaam dit nog niet bijbenen. Hij moet iedere dag opnieuw op tijd stoppen en rusten, anders duurt de hersteltijd nog langer. Eergisteren zaten we al een poos aan tafel met het eten toen hij binnenkwam via de achterdeur, zijn handen ging wassen en aanschoof. Hij zei, onze blik vermijdend en een klein beetje schuldbewust kijkend: helemaal niks. Mijn vrouw en ik keken elkaar over de tafel even aan. We kwamen stilzwijgend overeen niks te zeggen over het late aanschuiven. Want oh, wat zijn we verschrikkelijk blij dat hij als een gezond, buiten spelend jongetje van twaalf te laat thuis komt voor het eten.
(Stadscolumn #43 | 31 mei 2022)
OVER DE AUTEUR
Marinus Brouwer begrijpt als geen ander dat sommige dingen tijd nodig hebben om weer te glanzen. Als eigenaar van Passie voor Glans aan de Installatieweg in Kampen werkt hij dagelijks met uiterste precisie aan exclusieve auto’s, maar zijn grootste focus ligt bij zijn gezin. Als import-Kampenaar die inmiddels precies weet wat “Wöör bi’j d’r ene van?” betekent, schrijft hij openhartig over de balans tussen zijn werk als autolakspecialist en zijn rol als vader. Of het nu gaat om het herstel van een kostbare laklaag of het langdurige herstel van zijn zoon, Marinus houdt altijd oog voor de essentie.