BLOESEM

Ik had de auto net gewassen. Tevreden zette ik mijn zwarte Volvo op de oprit, maar de volgende ochtend was de trots verdwenen: de lak zat onder de roze en witte stippen. Het is april, en dat betekent bloesemtijd. Terwijl ik mopperde over de ‘stipjesrommel’, opende mijn vrouw me de ogen voor de Japanse traditie van de Sakura. Via een linkje in de gezinsapp leerden we over Sakura. In Japan is de bloei van de kersenboom een heilig moment van één tot twee weken. Het symboliseert geluk, liefde en de kostbaarheid van het leven. Terwijl ik alleen maar lak-aantasting zag, vieren de Japanners dit moment door te picknicken onder de bomen. De jongens waren direct om: “Ja, picknick!”

Hoewel we hier geen uitgestrekte parken hebben zoals in Amstelveen of Almere, kent Kampen prachtige roze laantjes. Denk aan het fietspad bij de Marinus Postlaan, de kruising bij het IJsbaanpad of het fotogenieke Veldbloempad. Ik begon ter plekke met omdenken: na het afspoelen van de auto gingen we op pad. Een rondje toeren langs de bloesems, gevolgd door een picknick. Ik ben inmiddels om. In plaats van ergernis over de roze stipjes, waardeer ik nu de symboliek van de korte bloeiperiode. Vakmanschap is belangrijk, maar af en toe stilstaan bij een nieuw begin is minstens zo waardevol.

(Stadscolumn #41 | 30 april 2022)

“WÖÖR BI’J D’R ENE VAN?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Inmiddels ben ik ingeburgerd en versta ik het Kampers dialect, wat betekent dat ik nu met trots kan zeggen dat ik er “ene” ben. Hoewel ik geen inheemse Kamper familiestamboom heb, heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn eigen Kamper stamboom uitgeroepen.