LIEVERDJES
Onze buurman op de hoek heeft een vriendin. Leuk voor hem. Na een poosje trok ze bij hem in. Leuk voor hen allebei. Naast het feit dat inmiddels in hun achtertuin spontaan verschillende soorten kippen scharrelen, kwam er nog een verrassing: de vriendin nam ook twee lieverdjes mee. Op een ochtend, terwijl ik de twee gedeelten van onze voortuin stond te onderhouden, was dicht bij de grond een penetrante geur waarneembaar. Ik bereidde me voor op wat komen ging. In gedachten stelde ik me voor hoe onze beide auto’s zich al langer moesten voelen. Zoals wel vaker staan regelmatig de voor- en achterportieren en zelfs de vijfde deur open ter ventilatie. Terwijl ik naar de voordeur liep om wat te pakken en me omdraaide, zag ik een kat in de zwarte bolide. Eén van die lieverdjes. Voor alle duidelijkheid: ik heb niks tegen katten. Lieve aaibare beestjes, maar één van de springers staat nog steeds op mijn netvlies: via de motorkap schoot hij krassend vooruit richting en op het dak. Ik riep bij de voordeur meteen: “Eruit!” Echter, de kat bleef gewoon zitten en keek me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Op dat moment sprong lieverdje twee erbij. Ik beende tegelijkertijd op ze af. “Eruit, jullie! Schiet op, shhhh!” Ze begrepen het direct, want ze vlogen weg. Bwèh, ongewenste gasten.
Later sprak ik de inmiddels moeder zijnde buurvrouw aan, terwijl ik naar de lieverdjes wees die op dat moment in haar voortuin scharrelden. “Die monsters van jou zaten met z’n tweeën in mijn koets. Als ze daar nog een keer in springen, ben ik bij wijze van spreken genoodzaakt cordon bleu van ze te maken.” Ze keek me aan en zei: “Ik zal ze erop aanspreken.” Haar mondhoek trok alsof ze ergens om moest grijnzen, maar er viel niks te lachen. Het gaat om mijn trotse bezit. Zou ze soms gezien hebben dat ik gisteren al met die harige criminelen een keiharde onderhandeling ben aangegaan? In ruil voor een regelmatig klaarliggend stukje boterham- of cervelaatworst zullen ze voortaan niet meer in of op onze auto’s komen. De deal werd besloten met beenkopjes. Voor nu ga ik ervan uit dat deze onderhandeling een goede kans van slagen heeft. Ik laat me niet overlopen door een stel katten.
( Column #46 | Volvodrive Magazine | nr. 88 / 2025 )
MARINUS BROUWER
Is gedreven lakspecialist, ondernemer en woordensmid. Met veel slagvaardigheid en woordspelingen uit hij op social media als autoriteit op zijn gebied zijn passie voor glans, tevens de naam van zijn onderneming. Als je hem niet in zijn werkplaats vindt, werkt hij op locatie bij de klant. Als “knight in shining armour”, mag je wel zeggen, want zijn lakherstellende behandeling redt autolevens. Zijn diepzwarte, soepel rijdende Volvo V70 R is een hoogglanzend visitekaartje en heeft een extreem hoge aaibaarheidsfactor, maar Brouwer hashtagt: “#eyesdontleavefingerprints”. Met andere woorden: “Alleen kijken, niet aankomen!” Hij schrijft op deze plek over Volvo, autoverzorging, passie voor glans, het leven en de rest.