Stadscolumns

Meer columns

Marinus is autolakschadespecialist en heeft een bedrijf in Kampen. Heeft u zijn naam eerder gehoord? Dat kan. Marinus houdt zich bezig met detailing. Wat dat inhoudt? Daar komt u vanzelf achter als u zijn columns leest. Laten we voor nu zeggen dat Marinus auto’s weer in of nabij of beter dan nieuwstaat maakt. Hij kan dus veel verder gaan, waar een autopoetser ophoudt.

Daarnaast is Marinus actief op sociale media en heeft hij ook een passie voor schrijven ontwikkeld. Sinds 2018 schrijft hij met veel plezier voor Volvodrive Magazine. Nu schrijft hij sinds maart 2020 tweewekelijks voor Kampenonline:

“Wöör bïj d’r ene van?”

Dat hoorde ik toen ik net (1995) in Kampen woonde. “Wat zeggen ze nou?”, dacht ik eerst. Later zag ik het ergens staan. Aha, zo schrijf je dat dus op zijn Kampers. Als iemand van “buitenaf” wist ik ook niet precies wat men hiermee bedoelde. Nu weet ik het wel natuurlijk. Je ontwikkelt een “oor” voor het Kamper dialect als je hier wat langer woont. Inmiddels kan ik zeggen dat ik er “ene” ben van Passie.  Ah denkt u misschien, dan heeft ie het toch niet goed begrepen. Jawel hoor! Bij gebrek aan een Kamper familiestamboom heb ik mijn bedrijf Passie voor Glans tot mijn Kamper stamboom uitgeroepen. De meeste autoliefhebbers weten wie ik ben en als ze het nog niet weten, moeten ze maar gauw mijn website bezoeken. Ik schrijf voor u tweewekelijks een mooi “stukkien” over Kampen, over auto’s en wat me verder nog te binnen schiet. De inspiratie komt vanzelf want in Kampen gebeurt genoeg!

DE GROTE M

Na een bezoekje aan mijn ouders, op gepaste afstand achter in de tuin, rijd ik samen met mijn zoontje terug naar Kampen. We blèren heerlijk hard samen met Nederlandstalige radiohits mee. Hij wordt steeds baldadiger en dan weet ik al hoever het is. Zijn bloedsuiker zakt. Kortom: er moet weer snel iets te eten in. Nou ben ik niet vies van een patatje of een lekkere Angus beef burger, maar ik ken mijn zoontje. Zodra er een gigantisch grote M langs de snelweg in beeld komt zeurt hij net zo lang over Mac menu’s tot ik het woord patat en nuggets en big mac niet meer kan horen. Lezen is (nog) niet zijn meest favoriete hobby maar het Mac menu leest hij met genoegen!

Mijn vrouw en ik proberen dit natuurlijk te voorkomen door een tas met een stapel volkoren boterhammen, komkommers en een appel mee te nemen, maar net als ik kan mijn zoontje stevig bunkeren en dus was hij voor de middag al door de gezonde voorraad heen. Die enorme stapel boterhammen blijft trouwens nooit plakken want we zijn allebei zeer actief en we hebben een dusdanig snelle stofwisseling dat alle calorieën ter plekke worden verbruikt. Waardoor we in ieder geval langer doen met onze skinny jeans dan met een enorme voorraad eten.

Wetende dat er een big M aankomt op links, wijs ik alvast naar rechts. ”Moet je daar eens kijken, dat lijkt wel een enorme draak”, wijs ik naar een apart gevormde wolk aan de rechterkant. Maar mijn zoons aandachtsboog is vrij kort en de wolk kan hem niet bijzonder boeien. Ik wijs nog naar een gebouw rechts waarop de zon weerspiegelt en naar een oldtimer rechts vlak naast ons. En dan ineens een fabrieksnieuwe witte Polestar 2, ook rechts van ons, maar helaas mijn zoon vertikt zich te laten afleiden. “Kijk pap”, zegt hij en wijst naar de M, die inmiddels steeds sneller in beeld komt. “De grote M”! Hij kijkt me opgetogen aan met een blij hoofd en met de allerliefste puppy-ogen en hij slikt. Hij proeft de nuggets al zo te zien. Na een intensieve werkweek en een minstens zo intensief familiebezoek besluit ik het gezeur een keer voor te zijn en ik neem de afrit richting de grote M.

Even later zit hij gelukzalig aan een Mac menu en kijkt me aan. “Je probeerde dat ik de andere kant op keek, hè pap? Zodat ik de grote M niet zag.” Er komt een moment dat kinderen hun ouders beter kunnen beduvelen dan andersom en op dat punt zijn we toch weer sneller aangeland dan ik verwacht heb, bedenk ik mij, terwijl ik genietend een patatje in de fritessaus doop. “Morgen weer groenten, hè pap?!”, helpt hij mijn slechte geweten vast een beetje. Terug in de auto en onderweg naar huis valt hij meteen in slaap. Ik probeer alvast te bedenken hoe ik dit snackmenu na de onlangs vastgestelde “grote groenten afspraak” aan mijn vrouw ga uitleggen. Leeservaring opdoen met het Mac Donalds menu?! Ja, dat is wel een aardig goed argument denk ik en terwijl ik naar het gebabbel op de radio luister en naar het rustig ademen van mijn zoontje volg ik de borden weer naar Kamp’m.

#16 Kampen Online (14 oktober 2020) | Link

N50

Het positieve aan het werken zo dichtbij de N50 is dat klanten vanuit het hele land, hopla zo even hierheen rijden. Je zit hier in Kampen echt super centraal. En omgekeerd zit je dus ook supersnel bij je klanten.

Omdat je zo vlakbij de N50 zit, hoor ik dus wel bijna dagelijks sirenes. Brandweer, politie, ambulances. Er zijn inmiddels al heel veel ongelukken geweest op het N50-gedeelte bij Kampen. Ook vandaag hoor ik ze weer. Ik durf na zoveel sirenes soms éven niet op de sociale mediakanalen te kijken. Weer een ongeluk op de N50? “Laat het alsjeblieft alleen maar materiaal zijn en geen mensen”, doe ik snel een schietgebedje, als ik de brandweer, politie of ambulance weer eens hoor tijdens bezigheden in mijn werkplaats.

Ik ben altijd zo blij als de sirenes achteraf bezien voor iets onschadelijks hebben geloeid. Voor een onecht brandalarm bijvoorbeeld, omdat de brandmelder die toevallig vervuild is ineens begint te piepen. “Het uitrukken van de brandweer voor ‘een ouwe brandmelder’ zal best geld kosten, maar iedereen die vandaag op de N50 heeft gereden is in ieder geval veilig van Kampen-Noord naar Kampen-Zuid of andersom gekomen”, denk ik dan.

“In 2023 komt er een verbreding van de huidige rijbaan N50 van 1×2 naar 2×2 rijstroken tussen Kampen-Noord en Kampen-Zuid”, zo zegt de website van Rijkswaterstaat. Er komt bovendien een middenbaan voor extra veiligheid (U kunt het zelf bekijken op de link onderaan dit stukje). Als er bijna om de paar dagen iets voorvalt op deze weg duurt het alleen nog zo verschrikkelijk lang tot het 2023 is!

Nu is er een handtekeningenpetitie gaande en op het moment van schrijven staan we op 11381 handtekeningen van mensen die héél graag willen dat de verbetering van de weg per direct uitklapt. Ik hoop zelf met heel mijn hart dat de N50 eerder wordt aangepakt dan in 2023. Want ik ken persoonlijk mensen die iemand verloren hebben op de N50. Heeft u al getekend? Dank u wel voor uw bijdrage! Nog niet getekend? Het zou zo fijn zijn als u dat (liefst heel snel) zou willen doen! En zou  u ook  iedereen die u kent, willen vragen om  de petitie te ondertekenen? Het kan namelijk nog steeds! Hier is uw kans: https://n50petitie.nl

Wat kunnen we behalve de petitie tekenen zelf nog doen tot de wegwerkzaamheden starten? Als iedereen nou in ieder geval extreem megascherp probeert te zijn en dondersverschrikkelijkhypergoed oplet, dan kunnen we in ieder geval samen proberen de weg zo veilig mogelijk te houden.

Ik doe in ieder geval mijn uiterst positieve best. Voor mezelf, voor iedereen én iedereen die op de N50 rijdt. Rij verstandig en wees voorzichtig lieve mensen!

https://www.rijkswaterstaat.nl/wegen/projectenoverzicht/verbreding-n50-kampen-kampen-zuid/index.aspx

#15 Kampen Online (30 september 2020) | Link

TOUR DE GLANS

Toen mijn oudste zoon op kamp ging met de Kamper Dirk van Dijk school bood ik mijn hulp aan. Ik zal wel tassenwagen zijn. Ruimte zat, want een grote Volvo. (Een V70R voor de kenners!) Nou dat heb ik geweten. Een miljoen tassen heb ik voorbij zien komen. Nou ja een miljoen is misschien wat overdreven, maar het was veel. Iedereen moest zoeken en vinden naar en in zijn of haar tas en al die kinderen kropen drie dagen lang de auto in en uit met hun modderige gympen. De auto werd afgebroken.

Nu, een aantal jaren later, ging de jongste zoon op kamp. Hmmm. Misschien beter niet als tassenwagen fungeren, dacht ik. Deze is tenslotte wel mijn glansparadepaardje. Na drie dagen tassenwagen, zou ik beslist hard moeten werken de auto weer snel piekfijn te krijgen.

Ik besloot mijzelf deze keer aan te bieden als lunchauto, fietsoppasauto, veegauto en pechservice. Zo zou ik tijdens deze tour mijn glans in ieder geval behouden. Na enige voorbereiding, was het zover. Een hele meute fietsende kinderen startte woensdag hun kamp met als bestemming Doornspijk. Daar reden ze dan in colonne. Vlak voor Elburg werd er gestopt, kon er nog even wat energie uit de kinderen en lunch in de nu al lege magen. De lunch afleveren ging prima en als pech service had ik gelukkig weinig te doen die dag.

Op de terugweg vrijdags, ging net als bij een echte tour, niet alles van een leien dakje. Eén fietsster kon niet verder zonder ketting en van een ander weigerde de versnelling. De fietsen gingen op de drager en de kinderen in de auto. Mondkapjes op en zo gingen we op Kampen aan. De kinderen en hun fietsen vast in Kampen afgeleverd en daarna weer terug naar de zwoegende groep. Er is tijdens de hele tour slechts één valpartij geweest bij een zware afdaling van 0,0000000001%. Fietsen is best tricky. Gelukkig was de valpartij zonder gevolgen. Alle andere kinderen zijn op eigen (fiets)kracht weer veilig aangekomen bij de wachtende ouders.

En de Volvo?! Die heeft de tour deze keer best glansrijk doorstaan!

#14 Kampen Online (16 september 2020) | Link

VET MAN

Je verwacht het niet direct in zo’n landelijk gelegen plaatsje als Wezep, maar op zaterdag vijf september vanaf half twee komen Corvettes, Camaro’s en Firebirds in allerhande modellen en jaargangen bij elkaar op één parkeerplaats bij partycentrum Coelenhage. De Chevrolet-enthousiasten weten dit natuurlijk wel. Die weten allang dat sinds jaar en dag de clubdag in Wezep wordt georganiseerd door de organisatie Stingray ’82. Het is trouwens een fantastisch gezicht als deze supercars in de meest fantastische kleuren één voor één aan komen rijden op het feestterrein.

Honderden ronkende en brullende motoren. Vet man! Dan gaat er van binnen wel iets meeresoneren hoor. Het is een spektakel zoiets. Er zit me op die dag toch een hoop motorvermogen op een klein stukje Wezep. Vlak bij het partycentrum kun je in het museum van André Boer zijn collectie Corvettes van 1953 tot heden bewonderen. Alle types zijn aanwezig, vanaf de eerste C1 tot de nieuwste C8.   

Wat gaat er gebeuren? Nou, eigenlijk niet heel veel. Gewoon daar zijn en elkaar ontmoeten is voldoende. Natuurlijk staan er wat vaklui die vragen kunnen beantwoorden. Maar het gaat er eigenlijk om elkaar daar gezellig te treffen. Het is een clubdag tenslotte.

Ik zwel van trots als ik daar rondloop, want voor deze auto’s wordt goed gezorgd mensen! En dat doet me goed! Dit zijn geen auto’s bedoeld om simpelweg van A naar B te rijden. Deze auto’s willen gezien én gehoord worden. Luister goed aanstaande zaterdag. Draai je oor richting Wezep. Als de wind een béétje goed staat, kun je automuziek uit Wezep horen. Dan kun je de Corvettes, de Camaro’s en de Firebirds in Kampen horen burlen, bulken, galmen en brullen. 

#13 Kampen Online (2 september 2020) | Link

MEESTERPOETSER

Enige tijd geleden liepen mijn vrouw en ik over de Oudestraat toen ze een winkel in wilde voor flinke voorraad tandpasta, shampoo en dat soort zaken. Ik krijg altijd jeuk van zulke winkels dus uit voorzorg wacht ik dan buiten. Mijn vrouw is er al aan gewend. Naderhand draag ik de tas, bij wijze van compromis. Uit eigen beweging hoor. Stilzwijgende afspraak inmiddels.

Terwijl ik een beetje om me heen keek, begon ik me bewust te worden waar ik eigenlijk vóór stond; een schoenmakerij. Ik draaide me om, gluurde door de ramen en zag allemaal fel gekleurde en vooral glanzende mannenschoenen. Hier moest ik ambtshalve meer van weten. Ik keek om het hoekje van de deurpost. Mooi zo… men was druk met klanten bezig, zodat ik op mijn dooie gemak kon rondkijken zonder vragen te krijgen. Ik stapte naar binnen en ik zag een walhalla aan herenschoenen in kanariegeel, gifgroen, fuchsia, ferrarirood, oranje, wit en nog veel meer smaken. Handgekleurd, zo bleek. Ik ben helemaal niet van het winkelen, maar toch werd ik steeds verder de winkel ingelokt.

Hier heerst een poetsvirus dacht ik blij bij mezelf. De neuzen waren soms donkerder of hadden een andere kleur dan de rest van de schoen. Zelfs de zolen waren soms meegekleurd. Allemaal loeigoed gekleurd en gepoetst.

Ik zag de mogelijkheden voor één van mijn meest stijlvolle klanten al voor me: we noemen hem voor het gemak even Klaas in verband met de privacyregel. Klaas staat voor de kast en kiest een kek pak met… jawel… de kanariegele Kamperse schoenen. Bij zijn garage kiest Klaas een auto uit zijn collectie: een bijpassende kanariegele Corvette.  Van top tot teen in stijl gaan toeren, hoe gaaf is dat?! Ook voor mezelf zag ik al meerdere mogelijkheden. Helaas staat bij mij voor de deur maar één paradepaard.

Mijn fantasie dwaalde af! Mijn vrouw zou zo klaar zijn met haar boodschappen. Ik liep snel verder naar beneden. En hier stond ik dan ineens, in de werkplaats van een gelijke. Een meesterpoetser! Mijn hart maakte een klein sprongetje bij het aanzien van zoveel ambacht en poetspassie.

’s Avonds keek ik naar mijn schoenen, die klaarstonden voor de volgende dag om samen naast mijn Volvo V70 R op pad te gaan. Zag ik daar nu een ineens een dof plekje op mijn schoen? Ik was me ineens akelig bewust van het hoogstaand schoenmeesterschap dat ik die middag had gezien. Ik pakte een doekje en poetste het plekje hoogglanzend. Ik keek naar mijn schoenen en zag mezelf weerspiegeld in de hoogglanslak. Pure perfectie, een tikje neurotisch. Ik knipoogde naar mezelf. Zo kende ik mezelf weer.

#letitshine #poetspassie #poetsvirus #meesterpoetser

Wilt u zelf de kanariegele en andere kleuren herenschoenen bekijken? Loop dan meteen naar het juiste adres! Ambachtelijke Schoenmakerij Kattestaart is onlangs verhuisd naar Oudestraat 104.

Wilt u meer weten over de kanariegele Corvette, kijk dan op de website van Stingray ’82

#12 Kampen Online (19 augustus 2020) | Link

OUD EN WIJS

Ik heb een strak terras met heel veel tegels en een beetje gras. Niet te veel tuin, want ik heb het veel te druk als ondernemer om te tuinieren. Op dit moment geniet ik daarom vooral van andermans tuin. In Elburg wonen een paar mensen met ontzettend groene vingers in de binnenstad, die al jaren bezig zijn een hele steeg vol bloemenweelde te creëren. Maar de Kamper binnenstad zag ik laatst, is bezig aan een niet te stuiten opmars.

Om te beginnen zijn er natuurlijk de stokrozen die al enige jaren geleden zijn geplant als binnenstadvergroening naar – ik geloof – een idee van (stads)hovenier Aebe Poutsma. Briljant idee trouwens. Stokrozen gaan meteen de hoogte in. Je wipt er twee drie steentjes uit, zaadjes zaaien, beetje water en klaar is Kees. Maar er is nog veel meer te zien in de stad.

Aan de Burgwal tegenover de voormalige muziekschool staat een jungle aan stokrozen tegen een met rozen overgroeide muur waar Doornroosje zich nog aan zou vergapen. Aan de Oostzeestraat bevindt zich een soort Jurassic park met twee in vorm geknipte dino’s en één schaduwboompje. Op het balkon bewaken twee plastic Action kraaien de tuin tegen schadelijke soortgenoten. Geweldig! Dat maakt een stad nou leuk vind ik! De dino’s, hoorde ik trouwens later, zijn eigenlijk herten.

Met petunia’s gevulde en afgedragen dr. Martens staan te pronken op een vensterbank in de Buiten Hofstraat. Een groep glazen pinguïns kijkt vanachter het raam naar de viooltjes, petunia’s, zonnebloemen en hortensia’s op de stoep van de Boven Nieuwstraat. Een kabouter tussen het groen bewaakt vijf paar regenlaarzen aan de IJsselkade. Bij de Herensmitsteeg in de buurt staat een roestig antiek kinderbedje buiten met plantjes en even verderop in dezelfde buurt staat er weer zo’n bedje gevuld met onder andere een mooie Ginko biloba. Een eenhoorn waakt over wat plantjes in de Schapensteeg. Op de hoek van de Buiten Nieuwsstraat en de Schapensteeg, ietwat luguber; hing lange tijd een skelet in lompen boven een paar kale takjes. Maar ach, het is weer eens wat anders! En dat is nog maar een kleine greep uit de creatieve uitspattingen van onze stadgenoten. Ik zou zeggen maak zelf eens een tuinrondje en stuur de foto’s van het resultaat naar Kampen Online.

Als ik straks oud en wijs ben en als ik niet meer actief kan autopoetsen dan wil ik ook wel graag zelf wat geraniums gaan kweken. Om er lekker achter te gaan zitten genieten. Met een kopje Campenaer, een stuk Kamper slof van de bakker, en een cryptogram. Ja, dat lijkt me wel wat.

#11 Kampen Online (5 augustus 2020) | Link

LEUK HE HIER!

Bij de tram staat een man op blote voeten en in een strak turnpakje. Er komt een tram aan. De man steekt zijn handen in de dichtstbijzijnde afvalbak, klopt vervolgens een stofwolk van zijn handen en stapt samen met de andere reizigers de tram in. Zonder te letten op zijn omgeving begint hij een serie brug- en ringoefeningen in de rijdende tram. Nu begrijp je ook de stofwolk van eerder. Hij heeft magnesium op zijn handen geklopt om de ringen in de tram goed vast te kunnen blijven houden. Et voila! Na zijn oefening strekt hij nog even de armen en borstkas om het einde van de oefening aan te duiden. Van de mensen in de tram kijken sommigen verbluft en sommigen geamuseerd naar de man in het turnpakje. Er wordt zelfs geklapt. De man heet Remi Gaillard en praktisch alles wat hij tegenkomt gebruikt hij voor zijn ‘knullige’ gymnastische oefeningen. De filmpjes post hij op zijn YouTube kanaal. Hij aarzelt niet om fietshekjes en tramhokjes of bijvoorbeeld een kassaloopband te integreren om zijn sportieve prestatie neer te zetten. Even verderop in het filmpje zie je hem een aanloop nemen op een plein om dan een stadse radslag en een ‘soepele’ koprol weg te geven.

Nu hebben we sinds kort een helblauwe lijn dwars door de stad lopen… en nou dacht ik…. Waarom niet? Wat ze in Frankrijk kunnen dat kunnen we hier ook! Toch?! Ook hebben we nog wat wit belijnde vakken die zeker van pas kunnen komen. En wie weet komen er binnenkort nog wat andere gekleurde lijnen bij. Zeker onder de Stadsbrug is nog een zee van ruimte om de witte vakken te integreren in een leuke oefening.

Misschien komt u zelf nog op ideeën in combinatie met onze blauwe en witte ‘stadsbelijning’. Het leukst zou zijn als uw idee of oefening uitgevoerd kan worden ter hoogte van de Plantage. Dan kunnen wij toeschouwers er lekker bij zitten met een drankje op het terras. Wat hebben we het eigenlijk leuk hè hier in de binnenstad! En eh, als u nog een filmpje gaat posten van uw gymnastiekoefening, stuur mij dan ook effe een linkje.

#deblauwelijn #leukhehier #hiermoetjezijn #watzeinfrankrijkkunnenkunnenwehierook #stadsbelijning

#10 Kampen Online (22 juli 2020) | Link

NIKS MISSEN

Ik wil graag overal bij zijn. Als ik mezelf in tweeën kan splitsen, zou ik het doen. Zodat ik hier én daar kan zijn. Ik sta wel eens hamburgers te flippen bij een familiebarbecue met mijn leren grillmaster schort. Nou, dan zit je er toch bovenop, op de actie of niet soms? Daar hou ik van, actie! Mooi man. Ik bak de perfectste hamburgers, want ja, je bent de grillmaster of je bent het niet. Dus daar sta ik te genieten met mijn biertje, terwijl de rest van de familie ietsje verderop zit te kleppen en daar versta ik door dat gesis op de barbecue helemaal niks van. Ik wil gewoon niks missen. Later als iedereen weg is en we zijn aan het opruimen, zeg ik altijd tegen mijn vrouw: “Heb ik nog wat gemist?” “Nee hoor”, zegt ze dan. “Niks gemist”. Tóch, zeker weten doe ik het niet. Een belangrijk detail, iets dat ik eigenlijk had willen weten, is misschien wel aan mijn aandacht ontsnapt.

Kampen Online hashtagt een slogan, die me wel aanstaat: “#wezijnerbij”. Dat is mooi, want als zij er bij zijn en ik niet, kom ik toch iets aan de weet van hetgeen ik nog niet weet. Iets wat ik misschien heb gemist, zonder het te weten. Perfect eigenlijk voor wanneer ik op locatie werk. Als ik niet in Kampen ben, ja dan mis ik dus dingen, zodoende staat Kampenonline bovenaan mijn Facebook-lijstje. De eerste melding die binnenkomt is van hen. Dus, werk ik op locatie of sta ik in de file, dan heb ik, soms zelfs live, een verslag uit Kampen. Ik zie het wel niet, want ik let op de weg, maar ik hoor het toch. Datgene waar zij bij zijn en ik niet, misschien moet ik Kampenonline ook eens bij de familiebarbecue vragen. Hoef ik niks meer te missen.

#9 Kampen Online (8 juli 2020) | Link

JACHTINSTINCT

Al sinds de prehistorie jagen mannen. Dat zit in onze genen. Toen mijn zoon en ik tijdens een wandelingetje door de stad dwaalden om een beetje in beweging te blijven in deze tijd en te kijken of er nog wat te beleven viel, werd onverwachts ons jachtinstinct gewekt.

Enfin, we liepen dus een beetje te niksen door Kampen en mijn zoon heeft weliswaar niks met beren, maar wel een scherpe adelaarsblik. Met enige trots kan ik wel zeggen, dat ie dat van mij heeft, waarschijnlijk. Dus ik hoop dat hij ooit in de zaak komt werken. Maar dit terzijde. Mijn zoon grinnikte op een gegeven moment en zei wijzend, “Moet je daar nou kijken”. We keken en zagen een knuffelbeer in een schier onmogelijke positie tegen het raam gedrukt.

Ik weet niet precies wie of hoe al die beren verzameld zijn in een Googlekaart, maar je kunt -zag ik na onze wandeling- zo een berenjacht uitstippelen in Nederland tot zelfs in België. Via de adressen op de kaart kun je dan op jacht. Ik had geen route. Ik was eerlijk gezegd ook helemaal niet van plan iets met knuffelberen te gaan doen. Laat staan een route.  Mijn zoon is bovendien met zijn tien jaar al te oud knuffelberen leuk te vinden. En ik al helemaal.

Het begon dus gewoon met het spotten van één maffe beer. Even verderop zat een verlegen beer, die niet uit het raam durfde te kijken. We zagen nog een hele stapel beren en nog één en nog één. Tja en toen werd het een beetje een competitie.

Op een zeker moment begonnen we met schieten. Met losse flodders hoor. We schieten de beren met een camera. En… moet ik zeggen, we hebben inmiddels een aardige verzameling Kamper wildleven gevangen op een geheugenkaartje.

Hoewel de route dus eigenlijk bedoeld is voor hele jonge kinderen, hebben we veel langer gelopen dan we van plan waren, omdat we zo opgingen in onze jacht. En niet alleen zagen we beren. We hebben zelfs husky’s, panda’s en apen gespot. De volgende dag hadden we flinke jachtspierpijn. We zijn niet echt enorme sporters. Maar ja mensen je jachtinstinct, dat moet je gewoon volgen.

#8 Kampen Online (24 juni 2020) | Link

VEGAFIFTIES

Tijdens een rondje Kampen liep ik over de Oudestraat, toen ik opeens een papiertje voor een raam zag hangen: “Hier opent in juni Dolly’s Diner”, stond er op. Yes! Eindelijk een Amerikaans Diner in Kampen. Ineens zag ik oude televisieseries aan mijn geestesoog voorbij trekken: Lucille Ball en van een veel latere datum, een serie als Happy Day’s en de hitfilm Grease natuurlijk. Weet u nog? John Travolta met vetkuif en in een wit shirt, jeans en een leren jack, leunend tegen een jukebox en slurpend aan een milkshake.

Al jaren sta ik met mijn stand tijdens evenementen tussen klassieke auto’s. Grote glanzende Amerikaanse Lincolns, Mustangs, Buicks, Dodges, Camaro’s en nog veel meer van de meest geweldige auto’s uit lang vervlogen tijden. Tijdens die evenementen zag ik in de loop der jaren tevens steeds meer mensen in fifties stijl gekleed.

Ook in Kampen zijn er fans van deze periode. Zo nu en dan kom je op de Oudestraat wel mensen tegen die uit een andere tijd lijken te komen. Héél toevallig ken ik er zelfs twee. De Kamperse dames Ilona Hogenhorst-Feiken en Anneke Helleman lopen al langer op klassiekerbeurzen rond. Vintage en retro zijn tegenwoordig niet alleen hip, maar zelfs een levensstijl. Kijk naar Ilona. Zij gaat in deze fifties outfits (pumps, petticoat, jasje, tasje) ook gewoon naar haar werk. Ilona dong niet al te lang geleden zelfs mee naar de titel van Miss Pin-up Benelux 2020.

Ook huishoudelijke apparatuur is tegenwoordig in retrovorm te bestellen. In hele andere kleuren dan het witgoed dat wij nu kennen. Mintgroen, mintroze, mintbruin, mintblauw en mintgeel. Om maar wat kleuren op te noemen. Dezelfde kleuren als de klassieke auto’s uit die tijd. Fantastisch toch?!

O ja, ons Kamperse Diner heeft wel een iets andere insteek dan een Amerikaanse Diner. Dolly’s Diner is namelijk veganistisch. Vegafifties dus eigenlijk. Reken maar dat ik straks even een vegaburger, frietjes en een milkshake ga scoren. Eerst even mijn leren nozem jasje aantrekken en dan stap ik in de tijdmachine die Dolly’s Diner heet. Voor alle duidelijkheid mensen, ik stam dus zelf niet uit de fifties, maar met enige trots kan ik wel zeggen dat ik al wel bijna “vintage” ben. ;-)

#7 Kampen Online (10 juni 2020) | Link

HET IS DE NATUUR

We stonden bij Vishandel Bottenberg, mijn zoons en ik. Ieder een portie kibbeling met saus en ik nog een lekker vers “harinkie” met uitjes. Al ruim vijftig jaar staan de Bottenbergers bij het gemeentehuis én je kunt er vlakbij parkeren. Vers gebakken en gerookte vis is hier écht een begrip. Zelfs als  je geen vis lust, weet je een toerist de weg te wijzen naar onze Kamper vis-toko.

Enfin, we zaten met onze porties in de zon buiten heerlijk te kanen. “Hé pap, ik lust er zó nog wel één”, zei mijn jongste met een nog uitpuilende wang. “Niks ervan, we gaan zo eten”, zei ik. “Niet eerlijk!”, zeiden mijn jongens. “Jij had er ook nog wat bij.” “Dat is de natuur jongens. Ik ben groter, dus heb meer nodig. Plus, ik heb de portemonnee.” Op dat moment stuurde het universum een zwerm meeuwen, die krijsend kwam aan scheren, vechtend om iets van een oude broodkorst. Mijn jongste, met bolle wang en volle mond naar de schreeuwende kluwen, die richting onze auto ging: “Oh nee!” Hij zag de bui al hangen. Vogelpoep op ons glanzend paradepaardje, mijn blikken visitekaartje. Dát ging niet gebeuren! Ik gooide snel een stukje haring op, in de hoop dat zij beleg op brood wilden en ze zodoende van richting zouden veranderen.

Helaas. Ik stond een te zuinig deel van mijn lekkere visje af. De meeuwen hadden de vaart er goed in en weken niet voor zo’n minimaal stukje beleg. Een serie klodderpoep werd afgevuurd. Lekker dan, kon ik meteen weer aan de slag, want die rotzooi laat ik absoluut niet op de auto liggen. “Het is de natuur pap!” Met een mond vol vis keken mijn zoons me grijnzend aan. En ik? Ik vond dat ik nóg wel een extra visje had verdiend. De verse structuur zat immers op de nieuwste generatie glascoating en dit pantser voorkomt ook het invreten van lak door vogelpoep. Een ieder zijn marinade, mensen!  

#6 Kampen Online (27 mei 2020) | Link

EHBO

Een aantal jaren geleden volgde ik met mijn oudste zoon EHBO-lessen. Op de woensdagavond togen wij wekelijks gezellig naar de Wilhelminalaan 20, waar we onder deskundige leiding van de juf met veel lol de EHBO onder de knie kregen. Na de mond-op-mond beademing lag de EHBO-pop er nog net zo dood bij. Dit wijden we maar aan een iets te kruidige maaltijd die we net hadden gegeten. Enfin mijn zoon en ik zijn natuurlijk allebei cum laude geslaagd.

Wegens mijn werkzaamheden als zelfstandig ondernemer heb ik helaas niet de luxe mijn EHBO-vaardigheden te onderhouden door de herhalingscursussen te volgen. Ik zou het graag willen maar ik moet tussen de bedrijven door ook nog af en toe slapen.

Dus laat ik nu mijn roestige kennis eens even toepassen op Kerst In Oud Kampen. Ik heb de afgelopen jaren met mijn gezin heel knus in zo’n schuifelende massa gestaan waar je over de koppen kon lopen. Ooit in een ver verleden heb ik wel geschuifeld, want dansles, ja dat hoorde bij je opvoeding. Maar nee, ik heb dus echt geen aanleg voor dansen en dus ook niet voor schuifelen. Nee, laat mij maar lekker loslopen.

Ik kan me zo voorstellen dat er meer mensen zijn die geen aanleg hebben voor schuifelen. Nu wordt er gesproken over een tijdslot als oplossing voor het geschuifel tijdens het KIOK. Is zo’n tijdslot niet een beetje saai? Als ik zelf toerist ben, heb ik eerlijk gezegd liever geen tijdsdruk. Als ik bij een attractie ben, wil ik graag in alle rust (of drukte) gewoon ervaren. Niet in een hoog tempo ergens langs banjeren en dan hop-hop wat eten en dan snel-snel naar huis. Wat mij betreft laten we die hekken lekker weg, vergroten we het gebied en laten we die schapen op gepaste afstand los lopen in onze stad. “Maar Marinus, we hebben die entreegelden wel nodig voor ons festival”, hoor ik u zeggen. Ha, ja daar kan ik inkomen.

Een beetje brainstormend ben ik op het volgende idee gekomen. Als we nou wat struikrovers bij alle toegangswegen tot de stad neerzetten, die de bezoekers van een vastgestelde entreebijdrage mogen “beroven”. We geven de boefjes een stempeldoosje mee. Alle “gebrandmerkte” bezoekers mogen het KIOK weer veilig verlaten. Ongestempelde bezoekers worden bij het verlaten van de stad alsnog “beroofd”. Of is dat misschien een wat verouderde (middeleeuwse) EHBO-stijl? Nou ja. ik ben het misschien wel wat verleerd…

#5 Kampen Online (13 mei 2020) | Link

SLOW PARKING

Parkeren in Kampen. Je parkeert je auto. Je tikt de meter wakker en je wilt verder intikken om te parkeren. Oei, kenteken gevraagd. De meesten hebben dat niet direct in hun hersenpan paraat. Dus… op gepaste afstand terug naar de auto voor het kenteken. De volgende in rij begint alvast met intikken van zijn of haar kenteken vanaf een klein spiekbriefje. Dit duurt dan wel even omdat ook de minimale gebruiksaanwijzing van de meter een soort “al-doende-leer-je-het-wel” methode heeft.

Tegen de tijd dat je weer bij de meter bent met je kenteken in je hoofd moet je wachten op twee voorgangers en áls je dan aan de beurt bent, ben je je vers gememoriseerde kenteken meestal al weer kwijt omdat je net twee appjes hebt beantwoord. Als je net aan de beurt bent en niet de hele rij achter je wilt laten voorgaan als je terugloopt naar de auto om het kenteken in je op te nemen, dan kun je je co- of bijrijder naar de auto sturen en die brult of appt het kenteken dan over het plein heen opdat dit ingetikt kan worden. Ook gebeurd: terwijl je bij de meter wacht om te kunnen betalen is de parkeerwacht al aan het controleren aan de andere kant van het plein.

In – ik geloof 2017- kondigde een gefrustreerde automobilist in het centrum van Kampen aan na het ter plekke ontvangen van een parkeerboete, dat hij de parkeermeter omver zou rijden en daarna naar de kapper zou gaan. Na het verkondigen van zijn maatregel voegde hij direct daad bij het woord en daarna ging hij naar de kapper. De gemeentelijke betaalpaal, die altijd fier rechtop stond, hing als een geknakte tulp tussen de straatstenen op het plein. Hoewel het beslist een brute actie was, hoorde ik toch zo hier en daar wel wat sociale media gegrinnik. Mogelijk is de parkeermeter in gedachten van velen al wel eerder helemaal weg gewenst. De haarcoupe van de heethoofdige bestuurder is waarschijnlijk niet voltooid, want de politie was snel ter plaatse.

Parkeren in het centrum van Kampen vereist juist nu beslist ook een rustige en zen-achtige houding. Wat misschien geen verkeerd idee is in onze supersnelle samenleving. Laat zakken die haast en omarm die “slow parking” ervaring. ‘s Zomers staat er soms een hele rij bezoekers van onze stad opgewekt met elkaar te overleggen bij zo’n betaalpaal. Stadsbewoners zien we hopelijk snel weer de tijd nemen om toeristen uit te leggen hoe de parkeermeter werkt. Kijk dat is leuk. Het kost tijd, het is gedoe, men komt weliswaar te laat op zijn afspraak, maar toch. Betere stadsmarketing kun je eigenlijk niet hebben. Eigenlijk hebben we nog enorm geboft met onze parkeermeters.

#4 Kampen Online (29 april 2020) | Link

KENT U DAT?

Je bent bijna thuis en verheugt je op een ijskoud biertje. Je rijdt langzaam richting de stadsbrug. Je kijkt een beetje om je heen, terwijl je vingers op het stuur mee tikken met de muziek. In dit geval zie je gouden wielen schitteren. Gouden wielen, toe maar. Wie heeft dat ooit bedacht?! Herinnert dit bladgoud ons soms aan De Gouden Eeuw? Terwijl je in gedachten bezig bent met de dag die is gepasseerd, zie je in de verte een vaantje over het water aan komen wapperen. Nee hè, denk je bij jezelf en jawel, aan het vaantje zit een mast met daaraan een boot. Er komt een boot aan, verroest als het niet waar is. “Ting-ting-ting.” De slagbomen gaan naar beneden en de brug omhoog. Dit gaat nog wel even duren.

En daar sta je dan, zo dichtbij en tegelijkertijd zo veraf van het biertje in de koelkast. Altijd gaat die brug open als je het nét niet kunt gebruiken. Kent u dat? Net als je eens even snel naar het toilet wilt of als je naar de tandarts moet. Mijn tandarts gaf zelfs aan dat het de meest gebruikte “te-laat-kom-smoes” is, die hij ooit heeft gehoord. “Sorry tandarts, de brug stond open.” Maar goed daar sta je dan te wachten. Je mag niet uitstappen. Wat kun je doen? 

Ik zeg: “Niet fronsen, hier krijg je vroegtijdig rimpels van.” Vreet je niet op, maar maak jezelf nuttig. Je telefoon heeft vast wel wat berichten, maar die pak je dus even niet. Nee, je maakt het dashboardkastje open en pakt je minifles detailer spray en sprayt die op de spiegel. Als je geen detailer spray hebt kun je eventueel wat bronwater gebruiken. Dat kost iets meer tijd, maar werkt ook. Vervolgens pak je een microvezeldoekje en veeg je je spiegel schoon. Vuiligheid en vette vingers zijn zo weer weg. Misschien nog even bijstellen?! Zo, dat is vast gebeurd. De binnenspiegel ook nog even.

Tot slot kijk je naar jezelf in deze spiegel. Lachen! Ziet er goed uit toch?! Oh, wacht daar zit nog iets kleins op je voorhoofd. Zo, toch een klein fronsje, gelijk even weggepoetst. Dat spul is echt overal goed voor.

#3 Kampen Online (16 april 2020) | Link

STADSCOLUMN

Eens in de zoveel tijd worden we gevraagd een briljante naam te bedenken voor bijvoorbeeld een monumentaal pand in de stad. In het verleden wilden de Kampenaren de nieuwe toren een naam geven. Na lang nadenken werd besloten. De nieuwe toren kreeg de naam: “De nieuwe toren!” De nieuwe brug dan? Daar konden de Kampenaren vast wel iets moois voor bedenken. Ja hoor, de nieuwe brug heette vanaf toen: “De nieuwe brug!” Ik mag dat wel. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.

Dús toen er een naam moest komen voor het Kamper archief en de voormalige van Heutzkazerne, waar kwamen we toen mee aanzetten? Het is niet moeilijk. Een kind kan de was doen: “Het stadsarchief” én jawel; “de stadskazerne!” En zo hebben we nog een stadspark, voormalig stads-ziekenhuis, stadsdoka, (oh wacht de stadsdoka is alweer passé), stadsherberg en een stadsgehoorzaal.

Het woord “stad” ergens voor plaatsen geeft wel enig cachet. Een stadsdichter bijvoorbeeld ben je niet zomaar. Je wordt gekozen uit een aantal dichters en dan mag je dus een jaar lang “stads” voor je dichter zijn plaatsen. Zo hebben we ook een stadsomroeper en een stadskoopman. De titel stadsomroeper is trouwens blijkbaar voor het leven, want ik zie sinds 2011 geen andere naam voorbijkomen dan Bertus Krabbe. Hoe zit dat eigenlijk? Moet hij uitgedaagd worden door een ander nieuw potentieel oproeper, die zich zelf deze titel waardig acht, waarna dan misschien  de geweien in elkaar worden geslagen en er “een brullende omroepbattle” volgt, waarbij beiden “burlen” als een eland in de bronstijd?

Als iemand weet hoe het zit dan hoor ik het graag. Voor nu stel ik voor deze column de “Stadscolumn” te noemen. Ik houd wel van een beetje cachet.

#2 Kampen Online (1 april 2020) | Link

SNUISTERUIEN

Mij vallen vaak kleine details op. Zo af en toe zie ik auto’s in Kampen met op de achterkant een sticker van een visje met een bel om. “Ken je dat verhaal niet Marinus?” hoorde ik van kennissen, toen ik me afvroeg waarom die sticker. Inmiddels ben ik helemaal op de hoogte. U kent het Kamper ui verhaal natuurlijk al. Voor degenen die het vergeten zijn, een bisschop zou Kampen met een bezoek vereren. Een enorme steur werd gevangen voor een bijzondere maaltijd deze edele man waardig. De man werd ziek, zei het bezoek af en de steur werd teruggegooid in de IJssel. Met een bel, opdat hij snel gevonden zou worden, als de bisschop alsnog op bezoek zou komen. Duh! Bel of niet, de vis liet zich nooit meer vangen.

Er ligt al sinds de jaren zeventig een Steur in het water bij Kampen, heb ik me laten vertellen. Ter illustratie van het bovenstaande Kamper ui verhaal over de steur met de bel. De meest recente is zeven en een halve meter. Hij is al een aantal keer van kleur veranderd, bijna op de schroothoop beland en toch weer gered. Hij heeft nu  weer een waterdichte huid en hij dobbert weer voor de stadsbrug.

Vóór dit exemplaar zijn er nog meer bel dragende vissen geweest, die op dezelfde plek in de IJssel hebben gelegen. Wat is er sinds de jaren zeventig toch met al die vissen gebeurd? Zijn ze gaan roesten, meegesleurd door de stroming? Kennissen lieten me een foto zien van een kleiner grijs exemplaar met een bel, dat in de IJssel lag, een paraplu boven zijn schubben en een joint tussen zijn kaken. Ik moest er wel om lachen. Een studentengrap? In die tijd (1992?) had Kampen nog een kunstacademie.

Ik hoorde een gerucht over nog meer Kamper uien. Men is vergeten een eerder geplaatste vis na de Kamper ui(t) dagen uit het water te halen. Die vis is verdronken. Een anker dat één van de  vissen op zijn plaats hield was te licht en deze vis ging richting zee.

Laatst kocht ik een kleine waxinelichthouder gemaakt van planken van de oude opgegraven houten stadsbrug uit (was het) 1546? Misschien zullen we over enkele jaren na een groot archeologisch onderwateronderzoek snuisterijen gemaakt van Kamper steurrestanten kopen. Een paar bijzondere snuisteruien zeg maar.

#1 Kampen Online (15 maart 2020) | Link